De sloot – deel 7 (De slimme domme)

Het filmpje voorjaarsobservaties bij de sloot  eindigt met een aan de oppervlakte slurpende karper. Dit beeld heb ik niet los kunnen laten. Telkens als het mooi weer was en ik bij de sloot wandelde strooide ik wat brokjes op het water. Binnen enkele minuten vonden deze gretig aftrek bij de voorntjes die in groten getale deze sloot bevolken. Geregeld zag ik een paar karpers in de bovenste waterlaag, heen en weer, onder de brokjes doorzwemmen. Tot azen gingen ze zelden over. Alsof ze wel wilden, maar niet durfden. Op één karper na… één karper pikte met regelmaat een brokje van de oppervlakte. Ik had verwacht dat met veel geduld en veel voeren de andere karpers ook aan de oppervlakte zouden gaan azen, maar dit gebeurde niet! Misschien is het eten aan de oppervlakte voor deze karpers iets onnatuurlijks? De sloot is niet bepaald een water waar een omaatje iedere dag de eendjes komt voeren. In wateren waar dit wel gebeurt leren de karpers al snel dat er geen gevaar is en ze tussen de eenden een gemakkelijke maaltijd kunnen bemachtigen. Maar die ene karper dan? Is deze zo ‘slim’ doordat hij/zij weet hoe dat moet? Het bovenstandig eten met een onderstandige bek aan de oppervlakte… of juist zo ‘dom’ door het gevaar niet te zien? Hoe dan ook, ik moest en zou deze slimme domme karper vangen…

 

Kalm an…

Ik ben dit karperseizoen begonnen met drie projecten, namelijk: de sloot, de lange adem en hoppen aan het kanaal. De afgelopen periode heb ik weinig geschreven over deze projecten. En toch heb ik wel veel gevist. Helaas waren dit sessies zonder succes. Althans, ik ving geen karpers. Maar dit is niet de reden dat ik weinig geschreven heb. Genieten deed ik zoals altijd volop en daar schrijf ik normaal gesproken graag over. Dat ik dit niet heb gedaan heeft te maken met het stellen van prioriteiten. Daarover zo meer… eerst heb ik nog iets negatiefs te melden.  Ik word namelijk knettergek van onze te populaire hobby. Voerplannen maken? Vergeet het maar! Het normaal gesproken zo rustige water van de lange adem is nog steeds drukbevist. Of nee, drukbevoerd! Er wordt namelijk meer gevoerd dan gevist, laat staan gevangen! Bij het hoppen aan het kanaalproject ben ik ook al meerdere keren teleurgesteld toen bleek dat de stek die ik op het oog had bezet was. Dit gedoe heb ik gelukkig allemaal niet meegemaakt bij de sloot. Ik heb daar lange tijd dagelijks gevoerd en heb met mijn onderwatercamera (het water werd wat helderder) gekeken naar de vissen die op mijn voerplek rondzwommen. Het miegelt er van de voorns, dikke brasems tot naar schatting 60 cm en af en toe zag ik een zeelt. Op de camera heb ik geen karper kunnen vastleggen. Opvallend was dat de grote boilies overdag niet gegeten werden, maar de volgende dag wel weg bleken te zijn. Ik vermoedde dan ook dat de karpers ’s nachts aan het azen waren en heb daarom het penvissen overdag gestaakt en ben er een nachtje gaan vissen. Resultaat: twee dikke brasems! Geen karper!  Pech gehad? Ik denk het wel, want met de onderwatercamera kon ik zien dat de boilies juist deze nacht niet waren opgegeten. Waarom dan niet? Tja! Eigenlijk heb ik geen idee. Misschien moet ik nog maar eens een poging wagen… Samengevat kan ik concluderen dat het voorjaar van 2013 bij lange na niet mijn meest succesvolle voorjaar is geweest. Ben ik hier rouwig om? Helemaal niet! Ik heb gekozen voor nieuwe stekken en heb mijn oude, min of meer vangstgaranderende, stekken even achter me gelaten. Achteraf bekeken had ik qua vangsten succesvoller kunnen zijn als ik had gekozen voor het bekende, maar had me dat de voldoening gegeven waar ik naar op zoek ben? Ik denk het niet!
 

Zo vrolijk wil ik mijn kinderen graag houden.
Tijd voor een beetje extra aandacht...

De titel van dit verhaal luidt Kalm an. En dat is precies wat ik ga doen. Even pas op de plaats. Niet alleen voor mijzelf, maar ook voor mijn gezin. Zo aan het eind van het schooljaar merk ik dat mijn kinderen een beetje extra aandacht nodig hebben. Er wordt veel van ze gevraagd op school, veel meer dan van mij vroeger. Dit betekent niet dat ik niet meer ga vissen, maar het kan zo lopen dat ik de komende tijd wat minder ga bloggen en ik misschien ook minder reageer op de verhalen van andere bloggers. Mocht het zo lopen, geen zorgen! Het gaat prima met mij! Tot later…
 

PS. Ondanks de weinige vangsten heb ik veel mooie dingen gezien. Eén van die mooie dingen kun je zien in het volgende filmpje:

 

De sloot – deel 6 (een onverwacht bezoek)

Ik ben iedere dag even bij de sloot. De reden is het voeren. Dat maak ik mezelf graag wijs. De echte reden is misschien wel de behoefte aan mijn dagelijkse portie rust. Het voeren is een mooi excuus om mij in de sprookjesachtige omgeving van de sloot te begeven. Vroeger had ik een hond. Het uitlaten was toen een goede reden om even de dagelijkse hectiek  te ontvluchten. Nu heb ik het voeren. Ieder hondloze hondenmens kan ik het aanraden. Ga voeren! Ook heb ik even gevist. Ik wilde een aanbeet op de pen vastleggen. Ik legde iets anders vast. Ook leuk! Check het filmpje…

Kiezen of klonen

Bevind jij je ook wel eens in deze situatie? Druk, druk, druk! En dan heb ik het niet over werk… nééééjjj, tuurlijk niet! Ik heb het dan over vissen. Zoveel mooie stekken, zoveel ideeën, maar je kan maar op één plek tegelijk zijn. Van tevoren maak je een weloverwogen beslissing.  Je gaat naar de stek waarvan je denkt dat je er op dat moment moet zijn (als dit geen goedlopende zin is…). Maar als je er dan bent, en het wil niet, dan ga je piekeren over de andere stekken. Misschien had ik toch beter… bla, bla, bla… Als je niet nuchter genoeg bent kun je jezelf onzeker denken. Het overkwam mij bijna…

 

De sloot - deel 5 (met filmpje)

Het is lekker broeierig weer. Een uitgelezen kans om iets meer te weten te komen over de visstand in de sloot. Het water is inmiddels iets helderder geworden waardoor de vissen in de bovenste waterlagen goed zichtbaar zijn. Al struinend kom ik van alles tegen. Veel klein grut, zeelten verscholen tussen planten, en aan het eind van de sloot zelfs paaiende brasems. Een prachtig gezicht, maar zie ik het goed? Het lijkt wel of er ook zeelten aan het paaien zijn!

De sloot - deel 4

Ik was er even aan toe. Het ‘statisch’ vissen is prachtig om te doen, maar heeft ook zo zijn beperkingen. Ik schreef het woord statisch al tussen aanhalingstekens, want ook op die manier kun je inspelen op situaties. Zie ik honderd meter verderop karperactiviteit dan ga ik echt niet zitten wachten tot ze naar mij toekomen.  Echt statisch hoeft het vissen met de beetmelderopstelling dus niet te zijn. Toch kan wat mij betreft niets het vrije gevoel van het penvissen overtreffen. Gewapend met een minimale uitrusting sluip je van het ene plekje naar het andere. Ieder tikje op de pen vertelt iets over de onderwaterwereld. Plotseling schiet de pen weg en haak je een mooie ruisvoorn. Terwijl je de vis terugzet zie je verderop wat rietstengels bewegen. Zo diep mogelijk in elkaar gedoken benader je die plek. Onder het eigen kantje, vlak achter het riet, laat je het pennetje zakken. Weer bewegen de rietstengels. Het in stealth benaderen van de plek heeft gewerkt. De karper is er nog. En dan, heel langzaam, wordt de pen na een paar korte tikjes weggetrokken. Je slaat aan. Precies op het goede moment. Het water explodeert. De soepele penhengel buigt tot aan het handvat door. Een ervaring die iedere karpervisser, naar mijn mening, een keer meegemaakt moet hebben...  
 

De sloot – deel 3

Zondag 14 april: Het is zonnig weer en ik sta bij de sloot bovenop een brug. Ik probeer door het water heen te kijken. Het water is erg troebel, maar hoe langer ik blijf kijken hoe meer ik zie. Voorntjes trekken aan de oppervlakte voorbij. Naast een brugpijler zie ik het silhouet van een snoekje. Een schaduw in de vorm van een vogel trekt over het water. Ik kijk naar boven en zie een buizerd. Vissen is mooi! Maar dan zie ik een deining in het water. Onder drijvende plantenresten beweegt iets. Het puntje van een staart prikt door de planten heen. De vis verlaat de beschutting en ik kan eindelijk zien wat het is. Nu is vissen nog mooier! Ik zie een karper…

De sloot - deel 2

Het is vrijdagavond 5 april en ik ben van plan een nachtje te gaan vissen. Niet omdat ik ‘s nachts goede vangsten verwacht (overdag in het zonnetje maak ik nu waarschijnlijk meer kans), maar wel omdat ik nachtvissen ontzettend leuk vind! Ik moet er wel rekening mee houden dat ik de volgende ochtend rond zeven uur thuis moet zijn. Dit i.v.m. een judotoernooi van mijn oudste dochter. Het betekent ook dat ik nog niet kan beginnen met het project Hoppen aan het kanaal. Dat zou i.v.m. de grote afstand niet praktisch zijn. De sloot is dichter bij huis en ik wil weten wat er in dat gat zit. Weet je nog? De vorige keer haakte ik daar iets groots maar schoot de haak los…

 

 

De sloot - deel 1

Het is zaterdag 30 maart en ik ben onderweg naar de sloot. Er schijnt een lekker zonnetje, maar in de verte (waar ook de sloot ligt) zie ik donkere wolken. Het duurt niet lang voordat de eerste sneeuwvlokken mijn voorruit raken. Op de radio luister ik naar Jacco Gardner die heel toepasselijk zingt: “I need all the light that is hidden”.  Ik ben het helemaal met hem eens. Ik heb ook licht nodig! Waar blijft het voorjaar! Aangekomen op de stek is de sneeuwbui gelukkig voorbij gewaaid. Het zonnetje laat zich ook weer zien. Ondanks de kou dus toch een beetje voorjaar. Heerlijk!

Het plan - karpervissen 2013

De maand maart heb ik besteed aan het opruimen van mijn schuur, het in orde maken van de tuin en het zoeken naar nieuwe visgronden. Wat zou ik graag gedetailleerd ingaan op mijn gevonden stekken. Er is zoveel over te vertellen, maar als ik dat doe weet iedereen waar ik bezig ben en dat wil ik niet!

Beversporen...

                   Toch kan ik wel iets over de stekken vertellen. Je krijgt een indruk van waar ik vis, waarom ik daar vis  en hoe ik er zal gaan vissen. Ik vind het leuk om dit aan jullie te vertellen en het volgen van mijn verslagen wordt op deze manier ook leuker. Want tja, ik zou alleen kunnen gaan schrijven over rigjes, flitsende aanbeten, keiharde drils en een heleboel ponden karpervlees, maar dan zou ik een heel stuk van mijn visbeleving overslaan. Ik vertel juist graag over de ‘kleine’ dingen die het vissen zo groot maken. De geur van vers gemaaid gras, een langs vliegende ijsvogel, het in het voorjaar nog niet dichtgegroeide bladerdek en de zonnestraal die er doorheen priemt… dat soort dingen. Vissen hoeft niet stoer te zijn, zelfs niet als je met drie hengels op een rodpod vist…