De kuil

Er staat weer een nieuw verhaal van mij op www.dekarperwereld.nl. Lees daar het verslag over een typisch penwater waar ik toch een nachtje statisch gevist heb. Klik hier!

Voorjaarskriebels en woelende karpers

Er staat weer een nieuw verhaal van mij op www.dekarperwereld.nl. Lees daar het verslag van een korte pensessie. Klik hier!

Zo vader, zo dochter

In de eerste plaats wens ik jullie allemaal een goed, gezond, gelukkig en vangstrijk 2017! Verder verwijs ik jullie graag door naar mijn andere blog op www.dekarperwereld.nl. Daar kun je een verslag lezen van een leuke middag wintervissen samen met mijn dochter. Klik hier!

Lekker even winterpennen (filmpje)

Zoals ik in het vorige blog beloofde, hierbij het filmpje van de onderwaterbeelden. Oja, inmiddels heeft één van de twee karpers op de mat gelegen. Waarschijnlijk ga ik deze vangst nog wel een keer beschrijven in een verslagje. Nu eerst op naar 2017! Ik wens alle lezers het allerbeste voor komend jaar!

Lekker even winterpennen

'k Had even genoeg van het sleuren met veel visgerei. Af en toe wil ik terug naar de basis en 'gewoon' staren naar een dobbertje.

Afgelopen weekend was het zover. Ik dacht na over wat ik zou gaan doen... na een lange werkweek de auto volstouwen met doodaasmaterialen of even pennen op winterkarpers? Ik koos het laatste.

 

Ik besloot te gaan vissen bij een stek met een redelijk bestand aan karpers. Voornamelijk kleintjes, maar ook een aantal (voor penbegrippen) redelijk grote vissen.

 

Zonder voorvoeren begon ik met de broodvlok. Vlak tegen een afstervend plompenveld liet ik het tuigje zakken. Na vijf minuten nog geen beweging. Ik legde opnieuw in, nu een meter naast het plompenveld waar het net iets dieper was. Nu wel beweging! De pen verdween na een klein fel tikje geleidelijk onder water. Ik sloeg aan op een mooi klein karpertje in prachtige winterkleuren. Echt genieten!

 

Penpassie in de polder

Het was weer genieten in de polder. Check het verslag op www.dekarperwereld.nl.

Karpervissen met mijn dochter

Steeds vaker gaan we samen op pad. Lekker vissen, meestal zonder specifieke targetvis. Voorntjes is dan doorgaans het resultaat en dat is natuurlijk prima. Inmiddels is mijn dochter behoorlijk bedreven geraakt in het witvissen. Het haakje beazen, inwerpen, aanslaan en zelf onthaken... geen enkel probleem. Het was de hoogste tijd voor iets groters en sterkers. Deze middag stond er karper op ons menu...

 

Haar eerste karper ooit...

Bij een klein stadsvijvertje parkeerde ik de auto achter een kantoorgebouw. Niet het visgebied waar ik normaal gesproken vis. Liever zit ik midden in de natuur zonder het geluid van verkeer om me heen. Toch moet ik toegeven dat het rondom de vijver prachtig is en eenmaal aan het vissen het geluid van de auto's en scooters naar de achtergrond verdween.

Mag ik mee?

Tijdens het avondeten vertelde ik dat ik nog even wilde gaan vissen. Mijn kinderen wil ik niks opleggen. Ik wil ze hooguit een beetje stimuleren of motiveren voor de dingen die ik leuk vind. Ik kon dan ook alleen met ja antwoorden toen mijn jongste dochter vervolgens vroeg, "mag ik mee?"

 

Dit moet ik vaker doen!

Het statisch nachtvissen is iets dat ik heel graag doe, zo graag zelfs dat het van pennen soms niet komt. Ontzettend jammer want ook dat vind ik prachtig om te doen. De hoogste tijd om mijn centrepin maar weer eens te pakken!

Een nachtje en een dagje

Eindelijk had ik ook overdag even tijd voor mezelf. De kinderen moesten naar school, mijn partner moest werken en ik was vrij. Zonder schuldgevoel heerlijk vissen dus! Om dit heerlijke gevoel nog iets op te rekken plakte ik er ook een nachtje aan vooraf...

Ook al schrijf ik al een tijdje dat het voorjaar aan het losbreken is, nu gaat het pas echt snel! Iedere dag wordt de wereld een stukje groener en iedere dag gaat er ook een beetje voer op de stek waar ik op het moment veel 's nachts vis.

Het beste medicijn...

Ik ben niet fit. Verkouden, voorhoofdsholteontsteking of wat dan ook. Gewoon niet lekker en nergens zin in. Dan maar even op de bank liggen. Uitrusten schijnt goed te zijn. Ik kan mijn draai niet vinden. Zonde van de tijd ook. Ik loop naar de schuur en pak mijn hengels. Het beste medicijn.

 

Een maartse zeelt en een maartse karper...

Wat heb ik weer genoten de laatste tijd. Lekker stekjes afstruinen met weinig materialen en i.p.v. stinkende sardines en haring als aas bij het doodaasvissen, heerlijke zoete maïs op het kleine haakje. Het is de afwisseling die het voor mij zo leuk maakt. Van grof doodaasgerei naar het subtielere werk. De zeelt heeft bij lange na niet het formaat van een flinke snoek, maar wat een tegenstander op gepast materiaal!

Penvissen in de winter met Björn

De afgelopen weken heb ik mijn doodaastuig tijdelijk even opzij gelegd. Ik ben geregeld lekker mobiel op stap geweest met de penhengel. Dit leverde mij uiteindelijk een paar flinke Drentse winterkarpers op. Ik wilde hier nog een update van plaatsen, maar hier is het niet van gekomen. Nu zittend achter mijn laptop willen mijn vingers daar ook niet meer over typen. Er zit iets anders in mijn hoofd... gisteren, na een zeer koude nacht reisde ik af naar de polder waar een andere visgek op mij stond te wachten.

Björn en ik hadden wel zin in een dagje koukleumen. Het ging ons om de gezelligheid en de wintersfeer met natuurlijk de hoop op een echte ijskarper!

Onderweg begroette ik de zonsopkomst en de inmiddels niet meer weg te denken windmolens.

Van karperen naar snoeken en weer terug...

De overgang van karpervissen naar snoeken gaat dit najaar niet van het ene op het andere moment. Het doodaasvissen zit wel in mijn kop, maar het weer van de afgelopen periode paste er wat mij betreft minder goed bij. Elke vissessie was het weer twijfelen... ga ik snoeken of karperen? Het besluit dat ik dan nam was niet altijd de juiste. Zo heb ik geregeld met mijn doodaasuitrusting bij het water gestaan... zwetend... net iets te koud voor oppervlaktevissen... veel te warm voor mijn manier van doodaasvissen!
 

Doodaasvissen kan natuurlijk altijd. Ook in de zomer is er met een dode vis prima snoek te vangen, maar als ik aan doodaasvissen denk, dan denk ik aan logge thermolaarzen, bomen bedekt onder een laagje rijp, koude handen opwarmen aan een warme bak koffie en deze vervolgens in de ijskoude kieuw van een snoek steken... dat soort dingen... heerlijk!  

Dikke vis op de pen...

In het vorige verslag - Penvissen met Björn in de polder - schreef ik over het vissen met de broodvlok. Als het in de polder werkt dan moet het ook hier in Drenthe werken, is mijn gedachte. Tussen duim en wijsvinger pluk ik een stukje witbrood uit een sneetje en vouw het om een haakje maatje 8. Even licht aanknijpen en klaar. Langzaam zakt de broodvlok naar de bodem. Het water voor de duiker is anderhalve meter diep. Een stuk dieper dan veel wateren in de polder, bovendien is de bodem hard. Het grootste verschil met het vissen in de polder is dat de karpers hier bijna nooit te zien zijn. Ook het ontbreken van aasbellen zegt hier niets. Toch biedt de duiker mij houvast... als ik een karper zou zijn zou ik daar gaan liggen...

 

Penvissen met zoete aardappel

Ik had het niet zo gepland, maar tijdens het avondeten kwam het idee. De aardappel, een favoriet karperaas. En dan met name voor het boilietijdperk. Maar hoe zit dat met de zoete aardappel? Wordt hier wel eens mee gevist? Terwijl ik deze mierzoete knol naar binnen werk besluit ik het te gaan proberen. Deze avond ga ik lekker pennen met overgebleven kliekjes zoete aardappel.

De sloot - deel 4

Ik was er even aan toe. Het ‘statisch’ vissen is prachtig om te doen, maar heeft ook zo zijn beperkingen. Ik schreef het woord statisch al tussen aanhalingstekens, want ook op die manier kun je inspelen op situaties. Zie ik honderd meter verderop karperactiviteit dan ga ik echt niet zitten wachten tot ze naar mij toekomen.  Echt statisch hoeft het vissen met de beetmelderopstelling dus niet te zijn. Toch kan wat mij betreft niets het vrije gevoel van het penvissen overtreffen. Gewapend met een minimale uitrusting sluip je van het ene plekje naar het andere. Ieder tikje op de pen vertelt iets over de onderwaterwereld. Plotseling schiet de pen weg en haak je een mooie ruisvoorn. Terwijl je de vis terugzet zie je verderop wat rietstengels bewegen. Zo diep mogelijk in elkaar gedoken benader je die plek. Onder het eigen kantje, vlak achter het riet, laat je het pennetje zakken. Weer bewegen de rietstengels. Het in stealth benaderen van de plek heeft gewerkt. De karper is er nog. En dan, heel langzaam, wordt de pen na een paar korte tikjes weggetrokken. Je slaat aan. Precies op het goede moment. Het water explodeert. De soepele penhengel buigt tot aan het handvat door. Een ervaring die iedere karpervisser, naar mijn mening, een keer meegemaakt moet hebben...  
 

Het plan - karpervissen 2013

De maand maart heb ik besteed aan het opruimen van mijn schuur, het in orde maken van de tuin en het zoeken naar nieuwe visgronden. Wat zou ik graag gedetailleerd ingaan op mijn gevonden stekken. Er is zoveel over te vertellen, maar als ik dat doe weet iedereen waar ik bezig ben en dat wil ik niet!

Beversporen...

                   Toch kan ik wel iets over de stekken vertellen. Je krijgt een indruk van waar ik vis, waarom ik daar vis  en hoe ik er zal gaan vissen. Ik vind het leuk om dit aan jullie te vertellen en het volgen van mijn verslagen wordt op deze manier ook leuker. Want tja, ik zou alleen kunnen gaan schrijven over rigjes, flitsende aanbeten, keiharde drils en een heleboel ponden karpervlees, maar dan zou ik een heel stuk van mijn visbeleving overslaan. Ik vertel juist graag over de ‘kleine’ dingen die het vissen zo groot maken. De geur van vers gemaaid gras, een langs vliegende ijsvogel, het in het voorjaar nog niet dichtgegroeide bladerdek en de zonnestraal die er doorheen priemt… dat soort dingen. Vissen hoeft niet stoer te zijn, zelfs niet als je met drie hengels op een rodpod vist…

Ik kon het niet laten!

Tsak had gelijk. Ik heb wat opruimuurtjes ingeruild voor visuurtjes. Ik kon het niet laten. Afgelopen zondag ben ik stekken gaan zoeken. De hele middag liep ik langs een sloot en op één plek zag ik activiteit. Vandaag ben ik daar, i.p.v. de schuur op te gaan ruimen, na mijn werk een uurtje gaan penvissen. De winterpenvisverslagen houden jullie natuurlijk nog te goed, maar dit resultaat moest ik even met jullie delen!

 

Lekker slapen...

Ik heb een verhaal getypt waarin ik uitleg waarom ik ben gestopt met mijn studie. In een reactie aan Hans (zie vorige verslag) gaf ik al aan dat ik om bureaucratische problemen misschien moet stoppen. Ik heb het verhaal niet meteen geplaatst omdat ik twijfelde over de inhoud. Nou ja, ik twijfelde niet over de inhoud, maar wel over of ik dit zomaar op het internet kon gaan zetten. Ik heb het even een paar dagen laten rusten om het vervolgens opnieuw door te lezen. De conclusie is nu dat ik in het verhaal rationeel ben gebleven, maar het komt er wel op neer dat ik bepaalde mensen binnen bepaalde organisaties het een en ander verwijt. Om problemen te voorkomen ga ik het dus maar niet plaatsen. Het zou in de toekomst wel eens in mijn nadeel kunnen gaan werken. Helaas, zo zit de wereld soms in elkaar. Hoe dan ook, het mag duidelijk zijn dat ik er flink van baal! Even lekker pennen heeft me geholpen het een en ander los te kunnen laten.
In de schuur, ergens in een donker stoffig hoekje, lag nog een zak 30 mm boilies. Keiharde knikkers, niet geschikt om mee te pennen, maar wel om mee te voeren als ik ze stuk zou knippen. Drie dagen  heb ik er, i.c.m. een paar blikjes maïs, mee gevoerd. Binnen vijf minuten na het inleggen van de montage had ik een voorzichtige aanbeet. Ik sloeg snel aan, het puntje van de pen was nog geen cm onder. Boeggolven van wegspurtende karpers schoten vanaf de voerplek alle kanten op. Eén karper bleef onvrijwillig achter, strijdend tegen een visser. Een blije visser die even alles los kon laten. Al het gedoe van de afgelopen weken. Piekeren, daar is tijdens een dril geen ruimte voor in de hersenpan van een visser. Na het landen en het maken van wat foto’s merkte ik dat ik eigenlijk veel te moe was. Ik probeerde nog wel even door te vissen, maar zag het pennetje telkens als een wazig rood stipje. Het focussen lukte niet meer. De afgelopen weken hebben erin gehakt en het gepeins is me niet in de kouwe kleren gaan zitten. Ik ben naar huis gegaan. Op de bank, terwijl mijn kinderen bovenop mij lagen, keken we een film. Vijf minuten hield ik het vol voordat ik in een diepe slaap wegzonk. ´k Heb lang niet zo lekker geslapen…