In de maand mei plaatste ik mijn laatste verslag over het
kanaal dat ik dit jaar voor het eerst bevis (voor meer info check Het plan – karpervissen 2013). Tijdens
mijn vakantie in de Vogezen was het dit water dat geregeld in mijn gedachten opkwam.
Het is prachtig in de Vogezen, maar uiteindelijk gaat er wat mij betreft niets
boven een oeroud Hollands kanaal.
Ik ben dit karperseizoen begonnen met drie projecten,
namelijk: de sloot, de lange adem en hoppen aan het kanaal. De afgelopen
periode heb ik weinig geschreven over deze projecten. En toch heb ik wel veel
gevist. Helaas waren dit sessies zonder succes. Althans, ik ving geen karpers. Maar
dit is niet de reden dat ik weinig geschreven heb. Genieten deed ik zoals
altijd volop en daar schrijf ik normaal gesproken graag over. Dat ik dit niet
heb gedaan heeft te maken met het stellen van prioriteiten. Daarover zo meer…
eerst heb ik nog iets negatiefs te melden.Ik word namelijk knettergek van onze te populaire hobby. Voerplannen
maken? Vergeet het maar! Het normaal gesproken zo rustige water van de lange
adem is nog steeds drukbevist. Of nee, drukbevoerd! Er wordt namelijk meer
gevoerd dan gevist, laat staan gevangen! Bij het hoppen aan het kanaalproject
ben ik ook al meerdere keren teleurgesteld toen bleek dat de stek die ik op het
oog had bezet was. Dit gedoe heb ik gelukkig allemaal niet meegemaakt bij de
sloot. Ik heb daar lange tijd dagelijks gevoerd en heb met mijn
onderwatercamera (het water werd wat helderder) gekeken naar de vissen die op
mijn voerplek rondzwommen. Het miegelt er van de voorns, dikke brasems tot naar
schatting 60 cm en af en toe zag ik een zeelt. Op de camera heb ik geen karper
kunnen vastleggen. Opvallend was dat de grote boilies overdag niet gegeten
werden, maar de volgende dag wel weg bleken te zijn. Ik vermoedde dan ook dat
de karpers ’s nachts aan het azen waren en heb daarom het penvissen overdag
gestaakt en ben er een nachtje gaan vissen. Resultaat: twee dikke brasems! Geen
karper!Pech gehad? Ik denk het wel,
want met de onderwatercamera kon ik zien dat de boilies juist deze nacht niet
waren opgegeten. Waarom dan niet? Tja! Eigenlijk heb ik geen idee. Misschien
moet ik nog maar eens een poging wagen… Samengevat kan ik concluderen dat het
voorjaar van 2013 bij lange na niet mijn meest succesvolle voorjaar is geweest.
Ben ik hier rouwig om? Helemaal niet! Ik heb gekozen voor nieuwe stekken en heb
mijn oude, min of meer vangstgaranderende, stekken even achter me gelaten. Achteraf
bekeken had ik qua vangsten succesvoller kunnen zijn als ik had gekozen voor
het bekende, maar had me dat de voldoening gegeven waar ik naar op zoek ben? Ik
denk het niet!
Zo vrolijk wil ik mijn kinderen graag houden. Tijd voor een beetje extra aandacht...
De titel van dit verhaal luidt Kalm an. En dat is precies
wat ik ga doen. Even pas op de plaats. Niet alleen voor mijzelf, maar ook voor
mijn gezin. Zo aan het eind van het schooljaar merk ik dat mijn kinderen een
beetje extra aandacht nodig hebben. Er wordt veel van ze gevraagd op school,
veel meer dan van mij vroeger. Dit betekent niet dat ik niet meer ga vissen,
maar het kan zo lopen dat ik de komende tijd wat minder ga bloggen en ik
misschien ook minder reageer op de verhalen van andere bloggers. Mocht het zo
lopen, geen zorgen! Het gaat prima met mij! Tot later…
PS. Ondanks de weinige vangsten heb ik veel mooie dingen
gezien. Eén van die mooie dingen kun je zien in het volgende filmpje:
Bevind jij je ook wel eens in deze situatie? Druk, druk,
druk! En dan heb ik het niet over werk… nééééjjj, tuurlijk niet! Ik heb het dan
over vissen. Zoveel mooie stekken, zoveel ideeën, maar je kan maar
op één plek tegelijk zijn. Van tevoren maak je een weloverwogen
beslissing.Je gaat naar de stek waarvan
je denkt dat je er op dat moment moet zijn (als dit geen goedlopende zin is…).
Maar als je er dan bent, en het wil niet, dan ga je piekeren over de andere
stekken. Misschien had ik toch beter… bla, bla, bla… Als je niet nuchter genoeg
bent kun je jezelf onzeker denken. Het overkwam mij bijna…
Na de vorige enerverende sessie met als hoogtepunt een prachtige
spiegelkarper, stond ik te popelen om weer naar dezelfde stek te gaan.Lekker een nachtje in de natuur doorbrengen
en tegelijkertijd kans maken op het vangen van een brute kanaalbak. Ik had voor
deze sessie de moeite genomen om om de dag te voeren. Dagelijks lukte i.v.m. de
lange afstand in mijn geval niet. Terwijl ik over het schouwpad mijn karretje voortduw
– en dit gaat niet makkelijk in het inmiddels erg lange gras – vliegt de
natuur me letterlijk om de oren.Het
stikt er namelijk van de rouwvliegen. Tijdens het vliegen bungelen de lange poten
onder hun lijfje. Als je niet bekend bent met de soort zou je de bungelende
poten kunnen aanzien voor enorme angels. Je zou het bijna op een lopen zetten,
maar dat is niet nodig. Deze vliegen (eigenlijk zijn het muggen) doen namelijk
geen vlieg kwaad. Waarschijnlijk heb ook jij er dit voorjaar al duizenden
gezien. Loop maar eens naar de voorruit van je auto...
Terwijl ik (een indringer) naar mijn stek loop sluipen de reeën snel weg...
De hengels liggen op hun plek en ik zit voor mijn pluutje.
De vorige sessie was er rond deze tijd al volop activiteit! Zouden de karpers,
graskarpers en windes inmiddels doorgetrokken zijn? Zit ik op een leeg stuk
kanaal? Al piekerend blader ik op mijn camera door de foto’s van de vorige
sessie. Het inspireert me en haalt de gelukzalige
momenten van toen weer naar boven. PLÀÀTSSSJJJJJ!!...
ik schrik me een hoedje. Vlak voor mijn voeten springt een enorme karper het
water uit. De karper zelf kan ik niet
goed zien, maar welk dier anders dan een karper kan het water zo doen knallen
en kolken. Meteen stopt het piekeren… ik zit toch goed! Deze nacht gaat er een
run komen. Ik voel het. En met deze gedachte val ik een uurtje later in slaap.
Nu ik even een pauze heb ingelast wat betreft het project De lange adem, is het weer tijd voor het
kanaal. Het is alweer bijna een maand geleden dat ik daar voor het eerst een
nachtje viste. De omstandigheden waren toen winderig, koud en nat. Van karpers
geen spoor. Hoe anders verliep mijn tweede nacht aan het kanaal. Van slapen
kwam het nauwelijks…
Van vrijdag 12 op zaterdag 13 april heb ik voor het eerst
een nacht aan het kanaal doorgebracht. Het kanaal is te ver weg voor het
dagelijks voorvoeren, maar met regelmaat rijd ik ernaartoe. Ik struin dan wat rond
in de mooie omgeving, speur naar karperactiviteit en voer, op de in mijn ogen
aantrekkelijkste plekjes, wat voor. Ik heb niet de illusie dat ik op deze
manier een stek kan opbouwen, maar aasherkenning bereik ik er misschien wel
mee.
Deze keer had ik van tevoren twee stekken aangevoerd. Eén
van de twee stekken is goed bereikbaar met de auto en ligt, i.v.m. de krachtige
zuidwestelijke wind deze nacht, mooi beschut achter een bosje. Het kanaal, dat
lang is en in een dunbevolkt gebied ligt, leek me niet een druk bevist water.
Als ik aankom op de stek ben ik dan ook stom verbaasd als precies op het plekje
waar ik gevoerd heb een groep jongens bezig is met het opzetten van hun
tentenkamp. Ik baal als een stekker, maar denk meteen aan de andere aangevoerde
stek. Op zich een mooie plek, anders had ik er natuurlijk niet voorgevoerd. Een
plek met in de nabijheid een ondiepe waterpartij waar karpers in deze tijd van
het jaar misschien naartoe trekken. Dit natuurlijk i.v.m. de paai. Helaas staat
het bosje daar wel aan de andere kant en zit ik dus volop in de wind. Ook heb
ik mijn karretje niet bij me en is deze stek niet bereikbaar met de auto.
Sjouwen dus!
De maand maart heb ik besteed aan het opruimen van mijn
schuur, het in orde maken van de tuin en het zoeken naar nieuwe visgronden. Wat
zou ik graag gedetailleerd ingaan op mijn gevonden stekken. Er is zoveel over
te vertellen, maar als ik dat doe weet iedereen waar ik bezig ben en dat wil ik
niet!
Beversporen...
Toch kan ik wel iets over de stekken vertellen. Je krijgt
een indruk van waar ik vis, waarom ik daar visen hoe ik er zal gaan vissen. Ik vind het leuk om dit aan jullie te
vertellen en het volgen van mijn verslagen wordt op deze manier ook leuker.
Want tja, ik zou alleen kunnen gaan schrijven over rigjes, flitsende aanbeten,
keiharde drils en een heleboel ponden karpervlees, maar dan zou ik een heel
stuk van mijn visbeleving overslaan. Ik vertel juist graag over de ‘kleine’
dingen die het vissen zo groot maken. De geur van vers gemaaid gras, een langs
vliegende ijsvogel, het in het voorjaar nog niet dichtgegroeide bladerdek en de
zonnestraal die er doorheen priemt… dat soort dingen. Vissen hoeft niet stoer
te zijn, zelfs niet als je met drie hengels op een rodpod vist…
