Zoals ik in mijn vorige update al vermeldde konden jullie voorlopig even geen nieuw visverslag verwachten op dit blog. Toch vind ik het leuk om nu alweer even een verhaaltje te schrijven. Deze keer geen verhaal over vistechnieken, nachtjes slapen op een stretcher, aanbeten, drillen, vangsten, etc. Nee, gewoon een simpel verslagje van een blije man die weer naar buiten mocht. Het is nu een week geleden dat ik geopereerd ben aan een liesbreuk. Langzamerhand kan ik steeds meer, maar ik moet nog wel voorzichtig doen. Dit betekent dus geen zware vismaterialen tillen, geen onverwachte bewegingen maken en al helemaal geen nachtje karperen. Stel je voor, ik lig op de stretcher te slapen en één van mijn beetmelders begint te fluiten. Vervolgens heb ik dan te maken met een Pavlov reflex, wat betekent dat ik als een gek vanaf mijn stretcher spring en naar mijn hengel ren. Op zo’n moment werkt mijn verstand niet en sta ik echt niet rustig op, rekening houdend met mijn herstel. Niet doen dus Koen! Maar ja, na een week thuis visboeken lezen, visvideo’s kijken en internet afspeuren naar interessante artikelen, wilde ik toch ook wel weer even het ‘echte’ leven voelen. Gisteren ging ik daarom samen met Audrey (mijn partner) op safaritocht door het prachtige Drenthe. Dit betekende dus rondrijden in de auto en af en toe, als er geen wilde beesten in de buurt waren, er eventjes uit om wat foto’s te maken. Heerlijk vond ik het. Ik heb gezien: een ree, een kleine bonte specht, een kleine vos (vlinder), een hommel, wilgen in bloei, buizerds cirkelend in de lucht, een haas, een ooievaar op het nest en, last but not least, een karper! Deze lag in behoorlijk donker en troebel water aan het oppervlakte te genieten van het zonnetje. Voorzichtig kon ik de karper benaderen en heb ik twee foto’s kunnen maken. Een voldaan gevoel gaf het mij. Bijna net zo leuk als vissen zelf…
