Wie het kleine niet eert...

Binnenkort plaats ik op dit blog een verslag over een leuke vissessie met mijn jongste dochter, maar nu verwijs ik jullie graag door naar een nieuw verhaal van mij op www.dekarperwereld.nl

Natuurbeleving - vogels, amfibieën en reptielen

Vissen betekent voor mij veel in de natuur zijn en dan zie ik geregeld prachtige dieren. Ik ken mensen die nog nooit een ijsvogeltje hebben gezien. Ik zie ze bijna ieder weekend. Meestal schieten ze in een flits voorbij... soms gaan ze vlak bij mij op een overhangende tak zitten. Nog steeds heb ik de wens hier een perfecte foto van te maken. Wie weet lukt me dat dit jaar...

Een andere wens van mij was het zien en fotograferen van een blauwborstje. In moerasachtige gebieden komt dit vogeltje steeds meer voor, maar het blijft een hele uitdaging dit diertje te spotten en vast te leggen. In dit jaargetijde verraadt het mannetje zich met zijn prachtige zang en dat maakt de zoektocht wel een stukje makkelijker. Ik hoorde de zang al in de verte en in de top van een boom zag ik het kenmerkende silhouet. Helaas kon ik niet zonder te storen dichterbij komen en vluchtte het beestje nog voordat ik een foto kon maken. Ik verstopte me vervolgens tussen de bosjes en wachtte geduldig. Meestal hebben de mannetjes een vast plekje waar ze terugkeren om te zingen. Heel stilletjes wachtte ik af. Plotseling landde het vogeltje weer precies op de plek waar ik hem verwachtte. Klick, klick en de target was gehaald! Yes!

De blauwborst fotograferen gaf een enorme kick, maar dit betekent niet dat ik van 'gewonere' vogelsoorten niet meer kan genieten.

Ook zijn de amfibieën natuurlijk weer volop actief. Onderstaande foto's in close-up laten toch maar weer eens zien hoe mooi deze beesten zijn.

Als het zonnetje tevoorschijn komt komen ook de adders zich opwarmen. Deze foto's heb ik geschoten op een van de eerste warme dagen in maart.

Tot de volgende natuurbeleving!

 

Natuurbeleving - reeën in de avond

Eigenlijk was ik niet op zoek naar reeën. Ik heb namelijk een dassenburcht bezocht. Deze dieren laten zich vooral zien in de schemering, maar deze keer helaas niet. Heel rustig, met de wind in mijn gezicht ben ik ernaartoe geslopen. I.p.v. dassen zaten er reeën rustig naast de burcht te relaxen.

Nog voordat ik een foto kon maken van dit tafereel merkte één ree mij op. Voor even hadden we rechtstreeks oogcontact. Blijkbaar keek ik niet vriendelijk genoeg, want deze zelfde ree besloot er snel vandoor te gaan. De andere reeën volgden.

Rustig ging ik op het mos zitten met een boom als rugsteun. Het was nog licht, maar dadelijk in de schemering zouden de dassen zich misschien vertonen.

Na een half uurtje, het begon al te schemeren, nog steeds geen das. Wel zag ik in de verte een van de reeën terugkomen. Niet helemaal naar de burcht, maar naast mij op de akker.
De boer van deze akker was er nog niet aan toegekomen het om te ploegen. Tussen de oude maisstoppels groeide inmiddels voldoende gras voor een prima reeënmaaltijd. 

Ik bleef rustig zitten en genoot van het uitzicht. De reeën hadden mij totaal niet in de gaten en vertoonden natuurlijk gedrag.

Voor foto's maken was het erg donker, maar met een wat hogere ISO, een niet te korte sluitertijd en een zo groot mogelijk diafragma, heb ik toch wat sfeervolle foto's kunnen schieten. Hopelijk schiet ik de volgende keer bij de burcht een das, met de camera dan hè...

 

Een paar dagen later zag ik opnieuw een aantal reeën. Deze reeën hadden mij wel degelijk gezien en dus vertoonden ze ook ander gedrag. Eerst gingen ze de sloot over om zich vervolgens te gaan verschuilen in de bosjes.

 

Het was leuk om te zien dat de reebok bij de sloot de anderen eerst voor liet gaan en ook bij de bosjes bleef hij wachten totdat ze veilig waren. 

 

Nog even keek hij me recht aan om vervolgens ook in de bosjes te verdwijnen. 

 

Rustig wandelde ik door en eigenlijk rekende ik erop dat ze in het bosje zouden blijven. Honderd meter verderop hield het bosje op en zag ik ze toch nog terug op het aangrenzende weiland. De reebok keek mij opnieuw aan, wat mij de gelegenheid gaf onderstaande foto te maken.

 

Onder leiding van de reebok rende het gezin vervolgens richting een ander bosje zo'n 500 meter verderop. Tijd om naar huis te gaan.

 

 

Natuurbeleving - vogels kijken

Als buitenmens vind ik het heerlijk om op pad te gaan, vaak met hengel maar niet altijd! Ik woon in een mooi gebied waar ik geregeld een uurtje rondwandel. Een paar jaar geleden trainde ik nog fanatiek politiehonden, maar die passie heb ik even achter me gelaten. Ik mis de honden, toch heeft ieder nadeel zijn voordeel. Alleen in de natuur kan ik de dierenwereld makkelijker benaderen en kan ik rustiger foto's maken. Af en toe ga ik hier een update van plaatsen. Ik weet het... het gaat niet over vissen in de puurste vorm van het woord, maar vissen is in mijn beleving een heel ruim begrip. Voor de liefhebber dus...

Als kind wandelde ik ook al rond in dit gebied, maar ooievaars kwamen daar toen nauwelijks voor. Door een herintroductieprogramma gaat het nu weer heel goed met de ooievaars. Hierboven een paartje nog geen kilometer vanaf mijn huis.

De veldleeuwerik brengt mij juist terug naar mijn jeugd. De uitbundig klinkende zang kan op mooie dagen in het vroege voorjaar van grote hoogte gehoord worden. Als kind hoorde ik dit geluid ook al. Ik wist alleen niet welk vogeltje dit maakte! Ook bovenstaande leeuwerik was zeer luid hoorbaar, maar zonder vergroting maar een heel klein stipje in de lucht.

Buizerds komen in groten getale voor bij ons, maar hier dacht ik even een ruigpootbuizerd te zien. Na zoeken op internet blijkt dat de hele poten bevederd moeten zijn. Hier is dat niet helemaal het geval. Toch een gewone buizerd dus.

Is dit nu een graspieper of boompieper? Wel een mooi vogeltje. 

Dit is simpel... een pimpelmeesje, maar daarom niet minder mooi!
 

En ook dit muisachtige vogeltje, de boomkruiper, is voor degene die oog heeft voor detail heel mooi. Met de kromme spitse snavel worden kleine beestjes uit de boombast gepeuterd.

Dit torenvalkje (vrouwtje) kon ik stapje voor stapje steeds dichter benaderen. Na het schieten van zo'n foto voel ik me eigenlijk precies hetzelfde als na het vangen van een mooie karper. Zoveel verschilt het plaatjesjagen voor mij niet met het vissen. 

De blauwe kiekendief (mannetje). Een niet alledaagse vogel die ik toch maar mooi even heb weten vast te leggen. Laag zwevend, boven open terrein, zag ik deze vogel al op zeer grote afstand. Door heel stil te blijven zitten kwam hij steeds dichter naar mij toe. De foto had mooier gekund, maar ik ben hier voor nu heel tevreden mee. Wie weet krijg ik binnenkort een herkansing.