Veel karpervissers zullen zich helemaal het leplazarus schrikken als ze deze titel lezen. Ik kan het uitleggen. Mijn moeder heeft een hartinfarct gehad. Gelukkig was de ambulance snel ter plekke. Inmiddels, na meerdere keren dotteren, gaat het weer redelijk met haar. Verdere revalidatie zal moeten gaan uitwijzen hoe fit ze uiteindelijk weer zal worden. De laatste dagen heb ik veel tijd doorgebracht in het ziekenhuis. Nu ben ik niet een stressgevoelig persoon, maar ook ik heb grenzen en was toe aan ontspanning. Juist op dit soort momenten ga ik vissen. Met mijn penhengel liep ik zover mogelijk het veld in. Niemand komt daar. Er zijn geen wegen of paden. Ik had er al een keer gesnoekt en zag toen dikke golven. Was het karper, graskarper of grote brasem. Ik had geen idee. Het maakte mij ook niet uit. Ik kwam hier voor mijn rust. Alleen geluiden uit de natuur en het rode puntje van mijn dobber. Het werd schemerig en ik wandelde terug naar mijn auto. Een SMS-je: de cardioloog is weer langsgeweest. Hij is tevreden. Naar omstandigheden functioneert het hart weer redelijk. Gelukkig! Dat geeft moed…
